ViVest P1 czy P3? Porównanie kieszonkowych AED do działań terenowych i codziennego użytku
ViVest P1 i P3 wyglądają niemal tak samo, ale nie są dwiema wersjami jednego urządzenia różniącymi się wyłącznie nazwą. P3 ma tryb dla dorosłych i dzieci. P1 jest przeznaczony dla dorosłych i nie ma trybu pediatrycznego, za to potrafi stale wykrywać rytmy do defibrylacji VF/VT. Dla strażaka, strażnika miejskiego, policjanta, ratownika górskiego, firmy planującej wdrożenie lub osoby szukającej mobilnego AED ta różnica jest ważniejsza niż sam rozmiar urządzenia.
W Radiostacji Ratunkowej pokazaliśmy oba modele i ich konstrukcję. W tym porównaniu odkładamy na bok zachwyt nad miniaturyzacją i sprawdzamy, w jakich zadaniach każda z wersji rzeczywiście ma sens, gdzie pojawiają się ograniczenia oraz co trzeba uwzględnić poza samą specyfikacją.
P1 czy P3? Odpowiedź w 30 sekund
P3 jest bardzo dobrym, uniwersalnym wyborem do zestawu PSP R1 w OSP i PSP, a także do radiowozu policji lub pojazdu straży miejskiej. Ma tryb dla dorosłych i dzieci oraz jeden komplet elektrod uniwersalnych.
P1 może mieć zastosowanie w GOPR, TOPR i innych zespołach prowadzących długą ewakuację dorosłego pacjenta, ponieważ oferuje ciągłe wykrywanie VF/VT. Nie ma jednak trybu pediatrycznego i korzysta z elektrod przeznaczonych wyłącznie dla dorosłych.
P1 i P3: podobna obudowa, inne zadanie
Oba urządzenia są półautomatycznymi AED: analizują rytm, przekazują polecenia głosowe i świetlne, ładują energię, a ratownik wykonuje wyładowanie po naciśnięciu przycisku. Wspólna konstrukcja nie oznacza jednak tego samego zastosowania. Najkrótsze porównanie wygląda tak:
Cecha | ViVest P3 | ViVest P1 |
Pacjent | Dorośli i dzieci, tryb pediatryczny dla pacjentów poniżej 8 lat lub poniżej 25 kg. | Dorośli, brak trybu pediatrycznego. |
Elektrody | Jedna para elektrod uniwersalnych dla dorosłych i dzieci; energię zmienia przycisk trybu pediatrycznego. | Elektrody przeznaczone wyłącznie dla dorosłych. |
Funkcja wyróżniająca | Tryb pediatryczny: wyładowanie energią 50 J. | Ciągłe wykrywanie rytmów VF/VT i automatyczne przejście do trybu ratunkowego po wykryciu rytmu do defibrylacji. |
Sterowanie dodatkowe | Przycisk zmiany trybu dorosły/dziecko. | Przycisk funkcyjny do zmiany trybu pracy i regulacji głośności. |
Najbardziej logiczne zastosowanie | Zestaw PSP R1 w OSP/PSP, patrol straży miejskiej, radiowóz policji lub inny mobilny zestaw dla dorosłych i dzieci. | GOPR, TOPR i inne zespoły ratownictwa terenowego prowadzące długą ewakuację dorosłego pacjenta. |
Najważniejsze ograniczenie | Nie ma trybu ciągłego wykrywania VF/VT. | Nie jest przeznaczony do defibrylacji dzieci i nie zastępuje pełnego monitora EKG. |
Który model do PSP R1, straży miejskiej, policji i ratownictwa terenowego?
W OSP i PSP kompaktowe AED może uzupełniać zestaw PSP R1 i przemieszczać się razem z ratownikami. P3 bardzo dobrze pasuje do tego zadania: waży mniej niż 0,7 kg, mieści się w torbie, ma tryb dla dorosłych i dzieci oraz jeden komplet elektrod uniwersalnych. Zespół nie musi przewidywać wieku pacjenta ani wozić drugiego kompletu elektrod pediatrycznych.
Straż miejska i policja pracują w przestrzeni publicznej, gdzie pacjentem może być osoba w dowolnym wieku. P3 może być przypisany do patrolu i przewożony w pojeździe służbowym, o ile organizacja kontroluje temperaturę przechowywania, wskaźnik gotowości oraz terminy baterii i elektrod. Z tego punktu widzenia AED dla straży miejskiej lub AED dla policji powinno być nie tylko małe, ale też gotowe zarówno dla dorosłego, jak i dla dziecka.
P1 może mieć zastosowanie w GOPR, TOPR i innych zespołach ratownictwa terenowego, zwłaszcza podczas długiej ewakuacji dorosłego pacjenta po powrocie spontanicznego krążenia. Po przełączeniu w tryb ciągłego wykrywania VF/VT urządzenie monitoruje rytm i alarmuje, jeśli rozpozna migotanie komór lub częstoskurcz komorowy bez tętna. Przechodzi wtedy do trybu ratunkowego i prowadzi zespół komunikatami. Transport trzeba zatrzymać, ponownie ocenić stan pacjenta i postępować zgodnie z poleceniami AED. Ta funkcja nie robi z P1 monitora transportowego. Urządzenie nie pokazuje zapisu EKG na ekranie, nie służy do pełnej oceny pacjenta po ROSC i nie zastępuje monitorowania przez zespół ratownictwa medycznego. Producent ostrzega również, że poruszanie pacjenta podczas analizy może opóźnić lub zaburzyć rozpoznanie rytmu. Ciągłe wykrywanie VF/VT jest dodatkowym zabezpieczeniem w określonym scenariuszu, a nie zgodą na prowadzenie defibrylacji w ruchu.
P3 jest bardziej uniwersalnym wyborem do PSP R1, ponieważ podczas interwencji OSP lub PSP pacjentem może być zarówno dorosły, jak i dziecko. Jedna para elektrod obsługuje obie grupy, a energię dla pacjenta pediatrycznego urządzenie obniża do 50J po wybraniu odpowiedniego trybu. Nie trzeba wozić osobnego kompletu elektrod dziecięcych, pilnować drugiej daty ważności ani szukać właściwego opakowania podczas działania.
W praktyce P3 jest uniwersalnym wyborem do PSP R1 oraz patroli policji i straży miejskiej. P1 odpowiada węższemu scenariuszowi: działaniom u dorosłych, w których ewakuacja może się wydłużyć, a ciągłe wykrywanie VF/VT ma realną wartość. W GOPR i TOPR trzeba przy tym pamiętać, że P1 nie obsłuży pacjenta pediatrycznego.
Co naprawdę daje kieszonkowy rozmiar AED?
Największa korzyść nie polega na tym, że AED da się włożyć do dużej kieszeni. Liczy się skrócenie drogi urządzenia do poszkodowanego. Ratownik terenowy może mieć defibrylator w plecaku, a strażak — w torbie PSP R1. Patrol policji lub straży miejskiej może przewozić AED w pojeździe razem z podstawowym wyposażeniem ratowniczym, pod warunkiem zachowania właściwych warunków przechowywania.
P3 nie jest przeznaczony wyłącznie dla służb. Może być również prywatnym AED dla rodziny, która dużo podróżuje, jeździ kamperem, spędza czas na łodzi, działce albo w miejscach oddalonych od szybkiej pomocy. Waży mniej niż 0,7 kg, więc można zabrać go razem z apteczką, a uniwersalne elektrody i tryb pediatryczny pozwalają użyć jednego urządzenia zarówno u dorosłego, jak i u dziecka. Taki zakup nie zastępuje wezwania zespołu ratownictwa ani szkolenia z RKO, ale daje dostęp do defibrylacji tam, gdzie najbliższe publiczne AED może być zbyt daleko.
Kompaktowa obudowa nie zwalnia z przygotowania całego zestawu. Przy AED powinny znaleźć się nożyczki, rękawiczki, środek do osuszenia klatki piersiowej i maszynka do usunięcia nadmiernego owłosienia. Trzeba też ustalić, kto kontroluje wskaźnik gotowości, terminy elektrod i baterii, co dzieje się po użyciu oraz jak szybko urządzenie wraca do służby. Mały sprzęt łatwiej przenosić, ale również łatwiej przełożyć do innej torby i stracić nad nim kontrolę.
Oba modele zapisują dane zdarzenia, w tym do 24 godzin danych EKG i do 3 godzin nagrania dźwięku. Obsługują również Bluetooth, komunikację 4G oraz lokalizację GPS. Zakres aktywnych usług zależy od konfiguracji urządzenia i wdrożonego systemu, więc przed zakupem warto ustalić, które funkcje będą dostępne w Polsce, kto ma dostęp do danych i jak wygląda obsługa po zdarzeniu.
Odporność terenowa: IP65
P1 i P3 mają stopień ochrony IP65 oraz przeszły test upadku z 1,5 m na twardą powierzchnię. Mogą pracować w deszczu i zapyleniu, lecz nie są przeznaczone do zanurzania. Po mocnym upadku nadal należy obejrzeć obudowę, elektrody i wskaźnik gotowości. Wynik testu nie oznacza, że urządzenie jest niezniszczalne.
Zakres temperatury pracy wynosi od -15°C do 50°C. Długotrwałe przechowywanie i przewożenie producent ogranicza do 0–50°C, zaleca suche miejsce bez bezpośredniego nasłonecznienia i przypomina, że duże wahania temperatury skracają żywotność baterii oraz elektrod. Krótkotrwały zakres transportowy -40–70°C, podany dla okresu krótszego niż siedem dni, nie jest zgodą na trzymanie AED przez cały rok w nagrzewającym się samochodzie.
W instrukcji znajdziemy także zakres wysokości od -382 do 5000 m n.p.m., ale w górach nadal trzeba chronić zestaw przed wilgocią, kondensacją i długim wychłodzeniem. Zapasową baterię można przewozić w cieplejszej części wyposażenia, a sposób pakowania powinien uwzględniać szybki dostęp oraz ochronę opakowania elektrod.
Bateria jednorazowa czy akumulator?
Oba modele mogą pracować z baterią jednorazową LiMnO₂ lub opcjonalnym akumulatorem litowo-jonowym. W punkcie publicznym lub pojeździe, w którym AED przez większość czasu pozostaje w gotowości, bateria jednorazowa ogranicza liczbę czynności obsługowych. Według aktualnej instrukcji nowa bateria zapewnia co najmniej 130 wyładowań energią 150 J w temperaturze 20 ± 2°C i około trzech lat pracy w trybie czuwania w opisanych warunkach testowych.
Akumulator może mieć sens przy częstszym wykorzystywaniu urządzenia, także w trybie ciągłego wykrywania VF/VT, pod warunkiem że zespół prowadzi regularny harmonogram ładowania i ma zapasowe źródło zasilania. W pełni naładowany akumulator ma zapewnić co najmniej 250 wyładowań 150 J w temperaturze 20 ± 2°C. Nieużywany wymaga ładowania przynajmniej raz na trzy miesiące. Sam fakt, że można go ładować, nie czyni go lepszym dla każdej jednostki — dochodzą ładowarka, ewidencja cykli i odpowiedzialność konkretnej osoby.
Elektrody mają pięcioletni okres przydatności i są jednorazowe. Po każdym użyciu trzeba wymienić komplet oraz przejrzeć zapis zdarzenia zgodnie z procedurą organizacji. Długie terminy nie zastępują kontroli opakowania, przewodu i statusu urządzenia.
Jak wybrać P1 albo P3 bez patrzenia na nazwę?
Najpierw warto odpowiedzieć na pięć pytań:
Czy AED ma być gotowe również dla dzieci? Jeśli tak, P3 jest właściwym wyborem z tej pary.
Czy zespół działa głównie przy dorosłych i może długo ewakuować pacjenta bez pełnego monitora? Wtedy funkcja ciągłego wykrywania VF/VT w P1 ma praktyczne uzasadnienie.
Czy urządzenie będzie stale przypisane do torby lub konkretnej osoby, czy dostępne publicznie? Od tego zależy sposób oznaczenia, kontroli i zabezpieczenia przed zagubieniem.
W jakiej temperaturze AED będzie przechowywane przez większość roku? Liczy się realna temperatura w pojeździe lub szafce, nie tylko prognoza pogody.
Kto sprawdza gotowość, terminy materiałów, ładowanie i odtworzenie zestawu po użyciu? Bez właściciela procesu nawet dobre urządzenie może nie być gotowe wtedy, kiedy będzie potrzebne.
Jeśli odpowiedzi nadal nie wskazują jednoznacznie modelu, warto zacząć od scenariusza użycia, a nie od katalogu. W Krakowskiej Szkole Ratownictwa dobieramy AED do miejsca, użytkowników i przewidywanego czasu dotarcia pomocy. Taka rozmowa może również pokazać, że potrzebny jest inny model, inne miejsce przechowywania albo lepiej ułożona procedura.
Najczęstsze pytania o ViVest P1 i P3
Czy ViVest P1 jest po prostu lepszą wersją P3?
Nie. P1 ma ciągłe wykrywanie VF/VT, ale nie ma trybu pediatrycznego. P3 obsługuje dorosłych i dzieci, lecz nie oferuje tej funkcji monitorowania. To dwa warianty do innych zastosowań.
Który model wybrać do zestawu PSP R1?
P3 jest uniwersalnym wyborem do PSP R1: ma tryb dla dorosłych i dzieci oraz jeden komplet elektrod OBS-DE/W dla obu grup pacjentów. P1 warto rozważyć w węższym zastosowaniu terenowym u dorosłych, gdy istotna jest długa ewakuacja i ciągłe wykrywanie VF/VT.
Czy P3 sprawdzi się jako AED dla straży miejskiej i policji?
Tak. W patrolu nie da się przewidzieć wieku osoby, która będzie potrzebowała pomocy. P3 jest kompaktowy, ma tryb dla dorosłych i dzieci oraz elektrody uniwersalne, dlatego może być praktycznym AED dla straży miejskiej lub AED dla policji. Organizacja musi jednak określić miejsce w pojeździe, sposób codziennej kontroli oraz odpowiedzialność za baterię i elektrody.
Czy P1 może być użyty u dziecka?
P1 jest przeznaczony do użycia u pacjentów dorosłych. Korzysta z elektrod OBS-DE/P oznaczonych przez producenta jako elektrody dla dorosłych i nie ma trybu pediatrycznego. Jeśli zestaw ma być gotowy także dla dzieci, należy wybrać P3 lub inne AED z odpowiednim trybem i elektrodami.
Czy P1 zastępuje monitor EKG podczas transportu?
Nie. P1 wykrywa VF/VT i alarmuje o rytmie do defibrylacji, ale nie wyświetla krzywej EKG i nie zapewnia pełnego monitorowania pacjenta po powrocie spontanicznego krążenia.
Czy IP65 pozwala używać AED w deszczu?
Obudowa chroni przed pyłem i strumieniem wody, więc urządzenie jest przygotowane do działania w deszczu. Nie wolno go zanurzać. Klatkę piersiową przed przyklejeniem elektrod trzeba osuszyć, a podczas analizy i defibrylacji przestrzegać komunikatów bezpieczeństwa.
Czy można stale wozić P1 lub P3 w samochodzie?
Można używać ich jako mobilnego wyposażenia, ale trzeba kontrolować warunki. Długotrwały zakres przechowywania wynosi 0–50°C, a bezpośrednie słońce i duże wahania temperatury przyspieszają zużycie baterii i elektrod. Latem wnętrze auta może przekroczyć dopuszczalny zakres.
Obejrzyj film!
Tutaj przedstawiamy film, który nagraliśmy dla Was o defibrylatorach P1 i P3. Porównujemy w nim ich funkcje ale także pokazujemy ich niewielkie rozmiary i prostotę obsługi:
Podsumowanie
Dobór AED nie kończy się na wskazaniu urządzenia. Trzeba jeszcze ustalić miejsce przechowywania, wyposażenie dodatkowe, osobę odpowiedzialną za kontrole i sposób działania po użyciu. Jeśli potrzebujesz porównać P1, P3 lub inne modele pod kątem konkretnej jednostki, firmy, patrolu, rodziny albo wyjazdu, możesz skonsultować z nami cały scenariusz — również wtedy, gdy najlepszym rozwiązaniem nie będzie żaden z tych dwóch modeli.
Polecamy linki:
Autorzy: Anna Zielińska-Górka i Piotr Kominek
Krakowska Szkoła Ratownictwa i Radiostacja Ratunkowa. Tekst opracowano na podstawie doświadczenia ratowniczego autorów, odcinka podcastu oraz aktualnej instrukcji użytkownika producenta.
Komentarze